Shady Lane Ingezonden stuk

November 2012,

Het is herfstig buiten. Ik trek mijn cd kast open en pak pardoes Between two van de band Shady Lane van de rommelige stapel. Ik kijk op de achterkant van het sfeervolle hoesje en kies Fragile als eerste nummer. Luisterend naar het melancholieke en subtiel uitgemeten intro besef ik dat ik al een tijd niets van de duistere rockers uit Makkinga (Friesland) heb gehoord. Alweer 5 jaar geleden zag ik ze in Simplon optreden tijdens de cd presentatie van hun EP Closer. Onder begeleiding van overweldigend beeldmateriaal van VJ Frank Schaap raakte ik overdonderd door de vuige maar ook kraakheldere gitaarpartijen van zanger/gitarist Remy Tjassing; de loodzware, donkere maar strakke baslijnen van Piet Tjassing; en de indrukwekkende “chops” van drummer Roland Bosma. De zang was somber dan weer helder...lief, eindigend in kwellende, scheurende uithalen. En dan was daar de gelegenheidstoetsenist Hans Elmers met golvende elektronische "stillevens". Tevens de man achter de knoppen ten tijde van EP's: Hole (2002), Holy Ground (2005) en Closer (2007). In 2009 was daar het, tot nu toe, laatste wapenfeit Between Two (2009). Daarna werd het stil rondom de band. Er werd nog geëxperimenteerd met een toetsenist (Thijs Kooi) en een gitarist (Martinus de Jong) maar dat hield om verschillende redenen geen stand. In de periode 2009 tot 2011 stond de band zelden op het podium. Er gingen zelfs geluiden op over een breuk. De zanger zou een ander pad hebben gekozen?
Terwijl het dynamische en stuwende Hole mijn huid doet opkruipen (m.i. het magnus opus van de band), voel ik me weemoedig worden. Daar in Simplon kreeg ik het gevoel deel uit te maken van iets speciaals. Nee, niet met het idee dat deze band de wereld ging veroveren (tijden zijn veranderd), maar daar gebeurde iets op het podium. Deze mannen verstonden hun vak en voelden elkaar moeiteloos aan. Bovendien hoorde ik spannende en gedurfde songs. Mooie opbouw, strak spel en bij vlagen prachtig gevoelige composities. Grillig, dat wel, maar met discipline uitgevoerd.
20 Years valt in en mijn nieuwsgierigheid groeit. WAAR IS DEZE BAND? Doen ze geheimzinnig? Nee, die status hebben ze niet bereikt. Ik kijk op hun website maar het laatste nieuwsfeitje is van lang geleden en klinkt een beetje wanhopig. Zo van, jaja we zijn er nog wel maar heb nog even geduld. Ik beslis om het even te laten rusten en focus me op meer aardse zaken.
Een week later tijdens een doelloze surfsessie, strand ik toch weer op www.shadylane.nl. Jahoor, leven in brouwerij: Nieuwsbericht van 17-10-2012. In het kort, knoppenman Hans Elmers voegt zich bij de band als gitarist. Ik voel een schokje en grinnik om mijn vreugdesprongetje voor dit onbekende Nederlandse rockbandje. Tegelijkertijd zegt me dat veel. Ik lees snel verder. De schrijver (wie zou het überhaupt geschreven hebben?.....Ik draaf door) meldt dat de band een andere weg is ingeslagen. Ik schrik, maar heb ook vertrouwen in de zelfverzekerdheid van de tekst. Filosoof Sartre schreef ooit: "Wie niet kiest is als steen". Wat deze wijsheid te maken heeft met Shady Lane, moet nog blijken. Feit is wel dat deze zin bovendrijft, denkend aan dit laatste teken van leven op hun website.
Gaat deze band ons verrassen? Of komen ze terug met zoetsappige akoestische ballades waar niemand op zit te wachten? Toegankelijk was het niet altijd, maar daar lag ook hun kracht. Dan toch meer mainstream maar met Shady Lane signature? Ik weet niet wat ik zou willen horen en dat maakt me hongerig. Hongerig naar een authentieke band met duidelijke invloeden maar met een eigen smoel. Shady Lane leeft en dat alleen al maakt mij gelukkig!

-Fox-


Remy Tjassing - Zang/Gitaar
Hans Elmers - Gitaar
(sinds 2012)
Roland Bosma - Drums
Piet Tjassing - Bas